Dat kan je niet maken! (hmm, of toch wel?)

25Sep07

Gisteren…maandagmiddag, 16.00 uur. Ik hoor van mijn collega dat de zoon van mijn vorige baas is overleden. Hoe kan dat nou? Net 24 jaar, getrouwd met zijn liefde van 19 jaar….Dat kan niet!

Geschrokken………………………….Verbijsterd…………………Ongeloof………………….Boos

Dat was ik. “Hoe?” was mijn eerste vraag. Dat kan toch niet. Zo’n jonge jongen. “Hij kon niet ziek zijn want dan had ik dat geweten”, dacht ik snel in mijn hoofd. Nadat mijn collega vertelde dat het vorig week is gebeurd door een botsing met een vrachtwagen in Weesp, was ik verbijsterd. Hoe het precies is gebeurd, dat weet niemand. De politie is nog steeds op zoek naar getuigen.

Vandaag, was ik vroeg thuis van school. Nog steeds denk ik aan mijn baas. Wat afschuwelijk. Misschien komt het net doordat ik een condoleancekaart op de bus heb gedaan, maar ik vind het nog steeds onwerkelijk. Tijdens het maken van mijn huiswerk dwaal ik toch weer af…..Google.

Hoe ga ik dit nu opzoeken? Ik zal toch niet zijn naam hoeven in te typen? Dat zal toch wel heel zorgwekkend zijn. Gelukkig, geen hits gevonden. Met de zoekwoorden ‘ongeluk, Muiden’, komt hetgeen wat ik zoek al snel tevoorschijn; 12.700 hits. Aandachtig lees ik hoe het is gebeurd, surf ik van site naar site en denk ik nog eens aan mijn baas. Nee, het is niet eerlijk. Ik zie nog 2 links op bladzijde 2 van mijn zoekresultaten die ik eigenlijk nog wel even wil lezen. Namelijk de melding van Spits en RTV-NH.

Mijn kippenvel veranderde in woede. Opeens een foto en beeldfragmenten van het ongeluk. Mijn eerste reactie “Dat kan je toch niet maken?”. Om zo als familie en/of bekende geconfronteerd te worden met de werkelijkheid….. Je zal het nieuws nog niet hebben gehoord en dat afschuwlijke beeld ’s avonds in het nieuws zien.

Als journalist zeg ik doen
Nu ik mijn gedachtes vertaal naar deze woorden op mijn weblog, bekijk ik het nu vanuit een journalistiek oogpunt. Wat had ik gedaan als ik journalist was en de slachtoffers niet had gekend? Tuurlijk, gewoon schieten die beelden! Het is dan misschien wel hard gezegd, maar mensen willen dit toch zien. Teneerste natuurlijk omdat er getuigen worden gevraagd, maar ook zeker omdat een mens nu eenmaal sensatie bewust is ingesteld.

Ik begrijp vanuit beiden oogpunten, die van de journalist en die van een ‘mens’, dat er voor beide standpunten een goede reden is om iets wel te plaatsen of juist niet. Namen bijvoorbeeld. Ik ben blij dat de slachtoffers niet met naam bekend zijn gemaakt met hun namen. Als journalist vind ik dat je de personen wel kunt omschrijven met leeftijd en plaatsnaam. Maar wat is de grens? Die bekende lijn is voor iedereen anders. Helaas zou ik zeggen, maar toch ook weer niet. Ik ben van mening dat nieuws mede door journalisten gemaakt wordt. Zolang deze journalisten niet de werkelijkheid/realiteit vergeten, en ik zelf natuurlijk ook niet, vind ik dat zo’n foto als hierboven, best geplaatst mag worden.

Ik wens mijn baas (en haar familie) heel veel sterkte toe met dit grote verlies.

Filed under: Jongeren, Journalistiek, Ouderen   |  Leave a Comment