Dat mag wel even gezegd worden…

18Sep07

Op de terugweg naar huis van een niet al te lange dag op school, zat ik vandaag in metro 51. In de ochtend is het nooit zo druk maar de laatste wagon waarin ik instapte, zat aardig vol. Toeristen met zware rugtassen, een oudere meneer met een rolator, vele studenten van allerlei culturen en een iets wat gezette mevrouw met een kinderwagen. Voor die drie haltes blijf ik altijd staan, dus dat deze wagon vol zat, maakte mij niet zoveel uit. Kortom; het was voor mij vandaag een dag zoals altijd betreft de invulling van de laatste wagon van metrolijn 51.

Toen we bij station Nieuwmarkt aankwamen, voor de onbekenden voor ons; dat is één halte voor het Centraal Station, kwam er een een oudere dame met krukken binnen. Zij viel mij op omdat ze een knal gele jas aanhad en knal roze rugtas met zich mee droeg. Een beter combinatie is er toch niet. Deze mevrouw ‘krukte’ naar binnen en moest ook constateren dat er geen plek meer was. Hoewel zij natuurlijk ook maar nog één halte zou moeten staan, stond er vanuit het niets een jongen van een jaar of 15 op. Hij vroeg aan haar of hij die knal roze tas even moest overnemen en haar naar de plek kon helpen.

De verbijsterende ogen van deze mevrouw, zeiden mij genoeg. Ze hoefde niet persé te zitten voor die ene halte, maar kon dit verzoek van deze jonge man niet weigeren. Ze liep hem achterna en ik zag zowel de jongen als de oudere dame, genieten. Hij deed zijn goede daad en mevrouw kon voor die enkele seconden nog even lekker zitten op een blauw stoeltje van metro 51.

Prachtig en leuk om te zien hoe bij de mensen verschillende reacties op het gezicht verschijnen wanneer zij dit mooie gebaar hebben zien gebeuren. Ze zeggen wel eens ‘gezichten spreken boekdelen’, dat was zeker het geval vanmorgen onder de grond van onze hoofdstad. 

Filed under: Jongeren   |  3 Comments